Zelfzorg is geen wedstrijd die je moet winnen

We zijn vaak ontzettend goed in zorgen.

Voor onze partner.
Voor onze kinderen.
Voor onze honden.
Voor collega’s.
Voor vrienden.

We springen bij, regelen dingen, luisteren, werken door en zetten onszelf nog wel even opzij.

Want het kan nog wel.

Nog even dit.
Nog even iemand helpen.
Nog even doorgaan.

Tot “het gaat wel” stilletjes verandert in:

“Het gaat eigenlijk helemaal niet meer.”

En toch wachten we verrassend vaak tot dat moment voor we besluiten dat we iets aan onszelf moeten geven.

Rust. Tijd. Aandacht. Een grens. Of gewoon even helemaal niets.

Waarom wachten we eigenlijk zo lang?

Ik ben zelf ook niet altijd even goed geweest in op tijd luisteren.

Het is gemakkelijk om pas aan zelfzorg te denken wanneer je al compleet leeg bent. Wanneer je prikkelbaar wordt, nergens meer zin in hebt of eigenlijk alleen nog maar met rust gelaten wilt worden.

Maar dan zijn we eigenlijk al bezig met schade beperken.

Wat als zelfzorg niet pas hoeft te beginnen wanneer het misgaat?

Wat als het ook gewoon mag betekenen dat je eerder merkt wat er met je gebeurt?

Naar je lichaam.
Naar wat je voelt.
Naar waar je behoefte aan hebt.

Zelfzorg is niet voor iedereen hetzelfde

Want daar zit voor mij een belangrijk verschil.

Goed voor jezelf zorgen betekent niet automatisch dat je meer moet rusten.

Soms heb je rust nodig.

En soms heb je juist beweging nodig.

Soms wil je alleen zijn.

En soms heb je mensen nodig.

Soms is een avond op de zetel precies wat je nodig hebt.

En soms word je daar juist helemaal gek van en wil je naar buiten, iets doen of je hoofd leegmaken.

Misschien bestaat er dus helemaal geen universele handleiding voor zelfzorg.

En precies daar vind ik Human Design interessant.

Niet omdat het een universele gebruiksaanwijzing voor jezelf is.

Maar omdat het je kan uitnodigen om eens anders naar jezelf te kijken.

Wat heb jij eigenlijk nodig?

Dat vind ik een veel interessantere vraag dan:

“Wat zou ik moeten doen om beter voor mezelf te zorgen?”

Want “moeten” kennen we ondertussen wel.

Meer slapen.
Gezonder eten.
Meer bewegen.
Minder op je telefoon.
Meer tijd voor jezelf.

Allemaal prima adviezen.

Maar ze betekenen weinig als ze niet passen bij jou.

Binnen Human Design wordt bijvoorbeeld gewerkt met verschillende types. Die worden elk op een andere manier bekeken als het gaat over energie, behoeften en hoe iemand door het leven beweegt.

Een Projector kan bijvoorbeeld veel baat hebben bij voldoende rust en ruimte en hoeft niet voortdurend mee te draaien op het tempo van anderen.

Een Generator kan veel leren door te voelen waar er een echte respons zit: wat geeft voldoening en waar wil die energie naartoe?

Bij een Manifesting Generator kan diezelfde sacrale energie zich vaak wat beweeglijker uiten. Verschillende dingen combineren, schakelen, een andere richting inslaan of niet netjes van A naar B gaan, kan daar juist bij passen.

Een Manifestor kan behoefte hebben aan ruimte om zelf te bepalen wanneer en hoe iets gebeurt.

En bij een Reflector kan de omgeving een belangrijke rol spelen in hoe iemand zich voelt en ervaart.

Dat betekent niet dat je vanaf vandaag een lijstje moet afvinken van wat jouw type “hoort” te doen.

Integendeel.

Voor mij zit de waarde juist in het observeren.

Misschien hoef je jezelf niet te forceren

Misschien ben je niet lui omdat je meer rust nodig hebt.

Misschien ben je ook niet “te veel” omdat je net beweging, afwisseling of prikkels nodig hebt.

Misschien werkt jouw manier van opladen gewoon anders dan die van de persoon naast je.

En misschien zijn we soms zo druk bezig met wat we zouden moeten doen, dat we vergeten te kijken naar wat er daadwerkelijk gebeurt.

Wanneer loopt mijn batterij leeg?

Waar krijg ik voldoening van?

Waar krijg ik juist weer goesting van?

Wanneer merk ik dat iets mij meer kost dan het mij geeft?

En misschien nog belangrijker:

Wat heb ik nodig vóór ik naar de kloten ben?

Luisteren vóór je lichaam begint te schreeuwen

Misschien is dat wel een eerste stap van zelfzorg.

Niet meteen iets oplossen.

Niet meteen een nieuwe routine starten.

Niet nog een lijstje maken van dingen die je beter zou moeten doen.

Maar even stilstaan.

Kijken.

Voelen.

Observeren.

Wat werkt voor mij?

Wat werkt duidelijk niet?

En durf ik daar ook iets mee te doen?

Want voor jezelf zorgen betekent voor mij niet dat je altijd perfect weet wat je nodig hebt.

Het betekent eerder dat je jezelf serieus genoeg neemt om ernaar te kijken.

Je hoeft het niet perfect te doen

En ja…

Dat lukt mij ook niet altijd.

Ik kan ook perfect doorgaan terwijl ik eigenlijk al lang weet dat het genoeg geweest is.

Maar misschien hoeft zelfzorg ook niet perfect te zijn.

Misschien is het al winst wanneer je jezelf iets eerder opmerkt.

Iets eerder rust neemt.

Iets eerder stopt.

Iets eerder zegt:

dit werkt voor mij niet.

Want uiteindelijk gaat zelfzorg voor mij niet over de beste versie van jezelf worden.

Het gaat er misschien veel meer over dat je jezelf niet voortdurend probeert te maken tot iemand die je niet bent.

Je hoeft niet eerst naar de kloten te zijn om voor jezelf te zorgen.

Misschien mag je gewoon wat eerder beginnen luisteren.🐾