Wat vakantie mij leerde over energie, verbinding en mezelf.

Een reis begint blijkbaar niet wanneer je in de auto stapt.

Bij mij begon hij al een paar uur eerder.

Met een planning die volledig in het honderd liep, spullen die nog ingepakt moesten worden en het besef dat ik die dag nog geen eten of drinken had aangeraakt.

Geen ideale combinatie.

Zeker niet wanneer je, zoals ik, nogal gevoelig bent voor wat er rondom je gebeurt.

Het gevolg laat zich raden: stress.

En blijkbaar waren mijn honden het daar roerend mee eens.

Als je energie niet alleen van jou is

Epic en Snuggle zijn allebei Projectors. En ik merkte die dag heel duidelijk hoe sterk we elkaar kunnen beïnvloeden.

Ik zat in de stress en zij namen die spanning mee over.

Ze hadden die dag zelf ook nog nauwelijks gegeten. Toen de dogsitter kwam en we nog even de laatste dingen aan het bespreken waren voor vertrek, begonnen ze eindelijk te eten.

Alleen was de spanning bij Epic ondertussen zo hoog opgelopen dat ze vlak voor vertrek alles weer uitbraakte.

Niet bepaald het rustige begin van een reis van meer dan dertien uur.

Ik heb onderweg dan ook de nodige traantjes gelaten.

Niet omdat ik niet wilde vertrekken.

Maar omdat alles gewoon even te veel was.

Gelukkig had ik een uur in de auto om weer wat terug te zakken in mijn eigen energie. Even niets moeten. Even ademen. Even de tranen laten komen zonder dat ik er iets mee hoefde te doen.

En ergens tijdens die rit dacht ik opnieuw:

Dit is dus waarom ik mijn eigen energie serieus moet nemen.

Leuk betekent niet dat je eindeloos kunt doorgaan

Ik wilde tijdens de lange rit natuurlijk de voorbeeldige bijrijder zijn.

Wakker blijven. Gezelschap houden. Mee opletten.

Alleen werkt mijn energie niet helemaal zo.

Als Projector kan ik best een tijdje doorgaan. Tot ik op een bepaald moment merk dat het gewoon op is.

Geen ingewikkelde reden.

Geen drama.

Gewoon: batterij leeg.

Dus heb ik onderweg een klein uurtje geslapen.

En eigenlijk was dat een goede reminder.

Rust nemen betekent niet dat je de ander in de steek laat. Het betekent soms gewoon dat je voorkomt dat je jezelf volledig leegtrekt.

Dat werd tijdens de reis nog een paar keer duidelijk.

Ik ging bijvoorbeeld tijdens de bezoeken heel gemakkelijk mee in de mensen rondom mij. Hun tempo werd mijn tempo, hun beweging werd mijn beweging.

Leuk? Zeker.

Handig? Minder.

Gevolg: 6 blaren. 😂 Niet zo handig als je nog een paar dagen wat stappen moet verzetten. 😮‍💨

Ook dat is blijkbaar een manier waarop mijn lichaam zegt: misschien mag je soms iets minder enthousiast meegaan met iedereen.

Human Design gaat voor mij niet over jezelf in een hokje steken

En dat is precies waarom ik Human Design interessant vind.

Niet als excuus om te zeggen: “Ik ben nu eenmaal zo.”

Maar als een manier om jezelf beter te leren observeren.

Wanneer loop ik leeg?

Wanneer neem ik energie over van anderen?

Wanneer heb ik rust nodig?

En vooral: hoe herken ik dat vóór ik volledig over mijn grens ben?

Voor mij werd dat tijdens deze reis behoorlijk zichtbaar.

Want ik heb echt genoten. Van de mensen, van de gesprekken, van de opleidingen. Van alles wat ik gezien en ervaren heb.

Maar genieten en energie hebben zijn niet noodzakelijk hetzelfde.

Je kunt ergens enorm van genieten en toch daarna behoefte hebben aan stilte, slaap en je eigen omgeving.

En dan zijn er mijn honden

Terwijl ik in Budapest zat, bleven Epic en Snuggle gewoon thuis.

Er kwam iemand bij hen slapen, dus ze hadden hun vertrouwde omgeving nog.

Hun mandjes, hun huis, hun geuren, hun eigen plekjes.

Maar niet hun vertrouwde persoon.

En dat maakt blijkbaar toch een verschil.

Want iedere mens brengt een andere routine mee. Een ander ritme. Maar ook een andere energie dan wat je dier normaal gewend is.

De dag na thuiskomst wilde ik de auto uitladen en merkte ik hoe sterk de spanning bij hen nog zat. En waar ze normaal op bepaalde momenten ook heel duidelijk hun eigen ruimte nodig hebben, konden ze bij thuiskomst blijkbaar geen genoeg krijgen van knuffels.

Alsof ze eindelijk weer konden landen.

Ook de dagen erna was dit nog duidelijk. Toen ik een uurtje boodschappen gedaan had, zag je de onrust: daar gaat onze routine weer. 😂

En eigenlijk gold dat ook voor mij.

We vullen elkaar aan

Mijn honden zijn voor mij niet alleen gezelschap.

Ze helpen mij op een bepaalde manier ook om mijn eigen grenzen te bewaken.

Zij zijn vaak degene die ervoor zorgen dat ik op tijd naar bed ga wanneer ik moe ben, dat ik niet eindeloos blijf doorgaan en dat ik eraan herinnerd word dat ik ook aan mezelf mag denken.

En soms geven ze me zelfs het duwtje om mezelf uit te spreken.

En ik zorg natuurlijk ook voor hen.

We vullen elkaar aan, we zorgen voor elkaar.

Niet op dezelfde manier, maar wel in een wisselwerking die voor ons heel natuurlijk voelt.

Misschien is dat ook waarom we ons het veiligste voelen in onze eigen bubbel.

Ons eigen huis, ons eigen bed, ons eigen ritme, onze eigen energie.

Gedrag is informatie

Dat is ook waar Animal Design voor mij interessant wordt.

Niet omdat je met een chart ieder gedrag van je dier kunt verklaren.

Maar omdat het je kan uitnodigen om anders te kijken.

Niet alleen:

“Waarom doet mijn hond dit?”

Maar ook:

“Wat vertelt dit gedrag mij?”

Wat is er veranderd?

Wat heeft mijn dier nodig?

Welke invloed heeft de omgeving?

En wat vertelt het mij over onze verbinding?

Mijn honden kunnen mij niet vertellen wat ze nodig hebben.

Ze kunnen niet zeggen: “Conny, je energie zit vandaag echt helemaal verkeerd.”

Maar ze kunnen het wel laten zien.

In hun gedrag, in hun behoefte aan rust.

In hun behoefte aan nabijheid, in hoe ze reageren op veranderingen.

En hoe beter ik leer kijken, hoe meer informatie ik daarin begin te zien.

Misschien hebben wij meer gemeen dan we denken

En hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik merk dat mijn honden en ik misschien toch behoorlijk op elkaar lijken.

We kunnen genieten van mensen, van aandacht, van nieuwe dingen, van samen zijn.

Maar uiteindelijk hebben we ook behoefte aan onze eigen plek, ons vertrouwde ritme en vooral onze eigen energie.

Een reis is leuk, nieuwe mensen ontmoeten is leuk, nieuwe dingen leren is leuk.

Maar thuiskomen voelt voor mij minstens even goed.

Niet omdat ik weggaan niet leuk vind.

Maar omdat ik daar weer helemaal kan landen.

En misschien geldt dat voor mijn honden net zo.

Ze hadden tijdens mijn afwezigheid nog steeds hun huis.

Maar hun vertrouwde persoon ontbrak.

En blijkbaar zijn wij voor elkaar toch een belangrijk onderdeel van die veilige bubbel.

Wat neem ik dan mee uit Budapest?

Een hoop herinneringen, nieuwe inzichten, nieuwe geuren. 😉

Heel veel lekker eten en blijkbaar ook een paar blaren.

Maar vooral opnieuw het besef dat energie niet iets is waar je eindeloos uit kunt blijven putten.

Dat ik mijn eigen signalen eerder mag herkennen.

Dat rust geen onderbreking is van het leven, maar er gewoon onderdeel van is.

En dat mijn honden me daar misschien al veel langer in helpen dan ik zelf doorhad.

Human Design helpt mij om beter te begrijpen hoe ik zelf met energie omga.

Animal Design helpt mij om ook bij mijn dieren verder te kijken dan alleen gedrag.

En samen zorgen ze er voor mij vooral voor dat ik anders ga kijken.

Naar mezelf.

Naar mijn honden.

En naar wat er eigenlijk gebeurt wanneer we even uit ons vertrouwde ritme stappen.

Want uiteindelijk zijn wij blijkbaar gewoon een stel Projectors die heel graag de wereld ontdekken…

maar daarna toch het liefst samen in ons eigen huisje, in ons eigen bedje, met onze eigen energie zitten. 🐾